W cišgu następnego dziesięciolecia do Sieci gromadnie dołšczały inne instrukcje badawcze, a także uniwersytety. Wśród pierwszych uczestników przedsięwzięcia znalazły się cztery amerykańskie instytucje: University of California z siedzibš w Los Angeles, Massachusetts Institute of Technology oraz uniwersytety Stanforda i Harwarda, zaś w 1973 r. Sieć sięgnęła poza Atlantyk, obejmujšc Uniwersytety Collge w Londynie i Królewskie Zakłady Radarowe w Norwegii. W latach 70. Wymyślono również pocztę elektronicznš, FTP ( protokół transmisji plików ) i Telnet ( protokół zdalnego dostępu do komputerów) oraz coś, co później przerodziło się w usenet( grupy dyskusyjne).
Dla naukowców uniwersyteckich nie majšcych połšczenia z ARPAnet stworzona zostaje w 1981 roku sieć CSNET (Computer Science NETwork). Pojawiły się TCP/IP (obecnie główne protokoły komunikacyjne Internetu), Domain Name System (DNS - system nazw domenowych ), Network News Transfer Protocol ( protokół stosowany do wymiany wiadomości w grupach dyskusyjnych) oraz europejskie systemy Eunet (europejska sieć UNIX), Minitel (powszechnie stosowany francuski system informacyjny) i JANET (sieć akademicka), a także Japońska sieć UNIX. ARPAnet ostatecznie przeznaczono do obsługi komunikacji w sferze badań naukowych, a amerykańskie sprawy wojskowe przejęła inna sieć- MILnet. W 1981pojawiło się poważne zagrożenie-pierwszy raz wirus zawiesza całš sieć W 1984 JON POSTEL wymyśla system DNS pozwalajšcy na nadawanie komputerom podwójnych nazw: złożonej z cyfr poprzedzielanej przecinkami tzw.IP - zrozumiałej dla komputerów, i łatwej do zapamiętania typu: www.nazwa.com
W 1986 r miało miejsce ważne wydarzenie: organizacja Natilal Science Foundation utworzyła NSFnet, wišżšc pięć uniwersyteckich superkomputerów łšczami o przepustowości 56 kbps. W ten sposób otwarto uniwersytetom dostęp do ogromnych mocy przetwarzania danych i uniemożliwiono dzielenie się zasobami. Między 1984 a 1988 rokiem liczba hostów włšczonych do Sieci - którš nazywano już Internetem - wzrosła z około 1000 do ponad 60 000. Mniej więcej w tym samym czasie przepustowość głównych łšczy NSFnetu zwiększyła się do klasy T1 (1544 kbps). W następnych latach do Sieci podłšczyły się kolejne kraje.

Powrót do strony głównej