Karta dźwiękowa odpowiada za tworzenie dźwięku. Chociaż jeszcze kilkanaście lat temu większość komputerów pozbawiona była tego elementu, dziś już trudno byłoby sobie wyobrazić komputer nie wyposażony w możliwość odtwarzania muzyki, lub grę bez efektów dźwiękowych.

            Elektroniczne układy służące do syntezy dźwięku istniały jeszcze przed erą komputerów osobistych i były używane w elektronicznych instrumentach muzycznych. Takie syntezatory wykorzystane zostały do generowania dźwięku w komputerach takich, jak Amstrad, czy Commodore 64 oraz w karcie dźwiękowej typu AdLib. Rozwiązanie to pozwalało dobrze naśladować dźwięki niektórych instrumentów, np. fletu, innych – słabo, np. skrzypiec. Sytuacja poprawiła się wraz z pojawieniem się komputera Amiga, gdzie – po raz pierwszy w sprzęcie komputerowym – zastosowano przetwornik cyfrowo – analogowy, czyli układ zamieniający daną liczbową (na przykład pojedynczy bajt) na napięcie. W roku 1989 firma Creative Labs wyprodukowała pierwszą kartę Sound Blaster, również korzystającą z tego rozwiązania. W 1992 roku firma Gravis opracowała kartę UltraSound, która wyposażona była w syntezator WaveTable (tablicy fal). Karta ta wytwarzała dźwięki lepsze, niż Sound Blaster, jednak nie była z nim zgodna, tzn. gry i programy pisane były głównie dla kart Sound Blaster. Później ukazała się kolejna karta firmy Creative – Sound Blaster AWE 32.

            Przy okazji kart dźwiękowych nie można też nie wspomnieć o MIDI, czyli definicji sposobu komunikowania się między sobą instrumentów muzycznych, w szczególnym wypadku pozwalająca na wysyłanie z komputera informacji do instrumentu na temat tego, co ma być grane. Plik MIDI zawiera więc listę – czas, jaki musi upłynąć, komenda, jaką należy wysłać do instrumentu, czas, komenda... Komendy to zazwyczaj „zagraj na 3 kanale C dwukreślne”, albo „przypisz do szóstego kanału instrument numer piętnaście”. Dźwięk jest odgrywany w postaci sampli, zapisanych w pamięci instrumentu – często jest ich kilka dla jednego instrumentu, dzięki czemu lepiej można odtworzyć brzmienie, zmieniające się zazwyczaj trochę z wysokością dźwięku.

            Obecnej techniki generowania dźwięku nie da się już usprawnić, toteż kolejne produkowane karty różnią się od poprzednich jedynie większą polifonią, dokładniejszą rozdzielczością próbkowania oraz funkcjami tworzenia dźwięku przestrzennego. Nowe karty nie muszą już być zgodne ze standardem Sound Blaster, bowiem obecnie istnieje inny standard – Direct Sound stworzony przez firmę Microsoft, a także Direct Sound 3D – oba te standardy są częścią pakietu Direct X.

            Obecnie wśród najpopularniejszych kart jest Sound Blaster AWE – niedroga karta do zastosowań domowych oraz Sound Blaster Live! – sprzęt nieco droższy i bardziej zaawansowany. Często płyty główne posiadają już wbudowane karty dźwiękowe, co obniża koszty i eliminuje kwestię instalacji. Do profesjonalnych zastosowań studyjnych służą specjalne, bardzo drogie i zaawansowane karty, ale ich kupno do domu nie ma większego sensu.