Budowa nośników

Dysk kompaktowy - mały wymienny krążek wykonany z tworzywa sztucznego o średnicy 12 cm i grubości 1,2 mm potrafi pomieścić ok. 650 MB danych. Najmniejszą jednostką informacji(zapisanej na dysku kompaktowym), którą można zaadresować, jest sektor (zwany też ramką - ang. Frame) zawierający 2352 bajty. Rozróżnia się kilka formatów zapisu danych na dysku (kilka formatów sektorów). Ścieżka na płycie kompaktowej ma długośc ok. 6 km i szerokość 0.6 mikrometra, a odległość między sąsiednimi ścieżkami wynosi 1.6 mikrometra.

Zasada działania:
Głowica odczytu zawiera laser diodowy emitujący światło o długości fali ok. 780 nm. Promień po przejściu przez obiektyw pada na powierzchnię dysku i odbija się od niej na różne sposoby od zagłębień (pitów) i powierzchni płaskiej (landów). Głębokość pitów jest tak dobrana, żeby odbijające się od niego światło zostało w całości wygaszone przez fotodiody. Natomiast światło odbite od landów trafia przez układ optyczny do fotodiody, która zamienia je na impuls elektryczny. Na dysku kompaktowym CD dane są więc prezentowane jako pity i landy. Logiczne zero prezentowane jest przez pit lub land, jedynka zaś poprzez przejście pomiędzy pitem a landem lub odwrotnie.

Najważniejszym elementem budowy dysku CD ROM jest cienka folia aluminiowa. Na niej odbite są mikroskopijne nierówności ułożone w spiralę. Nierówności te (pitches) reprezentują jedną z dwóch wartości: zero lub jedynkę, którymi posługuje się komputer. Gdyby można było rozwinąć tę spiralę, powstałaby wstęga o długości niemal sześciu kilometrów. Dysk CD inaczej niż płyta analogowa, jest czytany od środka do zewnątrz. Folia aluminiowa jest tak cienka, że konieczne było wtopienie jej w przezroczystą płytkę z tworzywa sztucznego. Po umieszczeniu płyty w napędzie promień lasera przebija się przez przezroczysty materiał dysku. Po odbiciu od folii aluminiowej trafia do czujnika, który pracuje z taką precyzją, że rozpoznaje każdą nierówność, przetwarzając różnice w odbiciach światła na informacje zrozumiałe dla komputera. Jest on traktowany przez komputer jako jeden z dysków. Jeżeli dysponujemy jednym dyskiem twardym określanym jako "C:", wówczas napęd CD ROM otrzyma oznaczenie "D:". Po umieszczeniu dysku CD w napędzie w oknie Eksploratora pojawi się ikona krążka. Jej kliknięcie wyświetla drzewko folderów z plikami znajdującymi się na CD ROM-ie. Wszystkie napędy CD ROM są wyposażone w możliwość odtwarzania płyt kompaktowych. Oznacza to, że nie potrzebują oddzielnej karty dźwiękowej, by za pomocą komputera odtworzyć dyski audio. Większość napędów posiada na przedniej ścianie dwa przyciski. Służą one do otwierania i zamykania szuflady napędu oraz uruchomienia i zatrzymania odtwarzanych płyt kompaktowych. Najczęściej znajdziemy tu jeszcze gniazdo wejścia na słuchawki i regulator siły głosu. Dzięki nim możemy używać napędu jako zwykłego odtwarzacza płyt kompaktowych, do czego nie potrzebujemy ani myszy, ani klawiatury. Napęd CD ROM działa właściwie tak samo, jak normalny odtwarzacz płyt kompaktowych. Oczywiście nie posiada tylu przycisków i regulatorów. Sterowanie CD ROM-em odbywa się bezpośrednio z poziomu Windows. Po uruchomieniu programu z CD ROM-u komputer przejmuje bezpośrednio kontrolę nad napędem. Jeśli z kolei na CD ROM-ie znajdują się zwykłe dane, na przykład zbiór clipartów, CD ROM będzie traktowany jako każdy inny dysk systemu. Jednakże z jednym wyjątkiem: na CD ROM-ie nie będzie możliwy zapis danych. Płyty kompaktowe możemy odtwarzać w Windows za pomocą programu Odtwarzacz CD. Niektóre napędy CD ROM do obsługiwania płyt kompaktowych posiadają kilka dodatkowych przycisków. Lepszą kontrolę podczas odgrywania płyt kompaktowych, zapewniają jednak odpowiednie programy do ich odtwarzania.