Obraz trójwymiarowy jest czymś znacznie więcej niż tylko prostym rysunkiem, któremu dodaje się trzeci wymiar. Każdy obiekt umieszczony w obrazie jest traktowany przez program jak pojedyncza bryła. Kompletna scena powstaje więc dopiero po oświetleniu znajdujących się w niej obiektów i uchwyceniu odbitych promieni światła przez kamerę. Naturalnie przechwytywany obraz jest dwuwymiarowy, jednak dzięki efektowi głębi powstaje wrażenie trójwymiaru.

   Każdy obiekt trójwymiarowy można opisać za pomocą funkcji matematycznych. Programy 3D bazują na matematycznych modelach, które określają, jak daleko i w jakim kierunku w stosunku do siebie znajdują się poszczególne wierzchołki figury. Na tej podstawie program dopisuje do wyznaczonych przez nie płaszczyzn linie. Naturalnie powstająca w ten sposób siatka to tylko szkielet obiektu. Aby uzyskać model, który będzie wyglądał jak prawdziwy, konieczne jest wypełnienie jego siatki zadanym materiałem. To również należy do obowiązków programu do obróbki grafiki trójwymiarowej. Ukrywa on szkielet pozostawiając jedynie wypełniający jego płaszczyzny materiał - w ten sposób uzyskiwany jest gotowy model.

   W rzeczywistości wygląd obiektów nie jest określany wyłącznie przez ich kształt. Istotna jest także powierzchnia. Programy do obróbki grafiki trójwymiarowej pozwalają nie tylko nadawać obiektom kolor, ale także nanosić na ich siatkę całkowicie dowolne powierzchnie, często do złudzenia przypominające prawdziwe materiały. Kilkoma kliknięciami myszy możemy sprawić, by obiekt odbijał padające na niego promienie światła lub był szorstki albo gładki. Wraz z programami 3D użytkownik otrzymuje często tak zwane tekstury, którymi może pokrywać szkielety modelowanych brył. Dzięki temu utworzenie jednego krzesła z drewna, a drugiego z metalu nie stanowi żadnego problemu.

   W rzeczywistości przedmioty stają się widzialne dopiero wtedy, gdy pada na nie światło. Na tej samej zasadzie funkcjonują programy 3D. Po utworzeniu siatki obiektu i nadaniu mu powierzchni stanie się on widoczny dopiero, gdy użyjemy jakiegoś źródła światła. Oczywiście sami określamy intensywność światła oraz jego kolor. W niektórych programach istnieje możliwość dodawania efektów specjalnych, takich jak na przykład mgły, która podkreśla przenikające ją promienie.

FOT8

   Do tworzenia gotowych obrazów trójwymiarowych potrzebna jest kamera. To z jej perspektywy widzimy później gotowy projekt. Położenie kamery jest dowolnie zmieniane, podobnie jak kierunek, w którym jest zwrócona jej soczewka. Ponadto, tak jak w przypadku prawdziwej kamery, istnieje możliwość zmiany ogniskowej.

   Przy użyciu nowoczesnych programów do obróbki grafiki trójwymiarowej można przygotowywać nie tylko fantastyczne obrazy, ale także całe filmy. Wystarczy podać lokalizacje początkową i końcową obiektu, a program zajmie się resztą.

   W rzeczywistości przedmioty są widoczne dzięki temu, że pada na nie światło, które następnie się odbija i trafia do siatkówki ludzkiego oka. W podobny sposób tworzy się symulacje trójwymiarowych obiektów w programach 3D. W prezentowanych scenach używane są różne źródła emitujące promienie świetlne. Ich los zależy od obliczeń dokonywanych przez komputer. Jeżeli na przykład promień światła pada na jakiś obiekt, zostaje odbity. A kiedy po tym trafi w obszar przechwytywany przez obiektyw kamery, zostaje zapisany w postaci punktu prezentowanego obrazu. Proces ten odbywa się do momentu, w którym zapisana zostaną wszystkie punkty prezentacji.

FOT9